ต้องไม่ฟังเรื่องเล่าแบบ matter of facts คือแบบเป็นวิชาการ ต้องไปฟังแบบชมภาพยนต์ เราเป็นคนรับผิดชอบการรับรู้แต่เพียงผู้เดียว อย่าได้เที่ยวไปจับผิดจับถูก หรือพยายามจะจับจะถอดอะไร

หนังสือพิมพ์หรือสื่อโทรทัศน์เดี๋ยวนี้ “จงใจ” แทรก opinion หรือกระตุ้นให้คนคิดไปในทางใดทางหนึ่ง ทั้งเนื้อหาของสิ่งที่พูดและคำภาษาที่เลือกใช้ ไม่ใช่เพราะเชาไม่ได้ระวังหรอกนะครับ ตั้งใจเลยล่ะ

การเล่านั้นต่างจากการสาธยาย บรรยาย และ ต่างไปอย่างสิ้นเชิงจากการ สั่งสอน

การเล่าเป็นเพียงการบอกกล่าวสิ่งที่ตนพบเห็น รับรู้ ไม่ต้องกังวลว่ามันจะถูกต้อง ดีงาม หรือผิดบาป มันเป็นเีพียงการเล่าประสบการณ์ที่ได้รับรู้สู่กันฟัง โดยอาจผนวกกับความนึกคิดของผู้เล่าไปด้วย เรื่องเล่า จึงมีสีสัน มีชีวิตชีวา เพราะตัวเรื่องเล่ากับผู้เล่า ไม่แยกขาดออกจากกัน

มีข้อสังเกตุง่ายๆ ว่า พระที่เทศน์โดยการเปิดตำรา กับ พระที่เทศน์จากการเล่าประสบการณ์ ความรู้สึก อรรถรส ที่ได้คนฟังรับได้ ต่างกันอย่างสิ้นเชิง อาจจะไม่ได้ดีกว่า แต่รู้สึก ใกล้ชิดกว่า

คนเล่าข่าว กับคนที่เปิดหนังสือพิมพ์อ่านข่าว (แกรก แกรก แกรก) ก็ให้ชีวิตชีวาก็ต่างกัน

เรื่องเล่า มีข้อควรระวังก็คือ มันได้สอดแทรกความรู้สึก นึกคิด มุมมองประสบการณ์ของผู้เล่าเข้าไปในเรื่องเล่าอยู่เสมอ ไม่มากก็น้อย คงไม่เป็นไรของแพทย์กับคนไข้ เพื่อนต่อเพื่อน แต่จะต้องระวังในกรณีของคนอ่านข่าว กับ คนเล่าข่าว เราต้องรู้ว่า แท้ที่สุดแล้ว เนื้อข่าวคืออะไร จะได้ไม่ตกหลุมพรางของเรื่องเล่า

ช่วงนี้รับข่าวสารมักมีประเด็นหลักผลักดันจากภาคประชาชน รวมทั้งร่าง พ.ร.บ
ที่ทำให้คุณหมอทุกข์ กังวลใจกันนี้

ความรู้สึกของผู้ป่วย หรือญาติผู้ป่วยต่างคาดหวังความช่วยเหลือจากทีมแพทย์ และพยาบาลด้วยความรู้สึกเห็นใจกัน และหาทางรักษาอย่างเต็มกำลังทันท่วงที
ในฐานะชาวบ้านตาดำ ๆ เสียงเล็ก ๆ คนหนึ่งที่ไม่มีความรู้ด้านวิเคราะห์โรค หรือยารักษา ก็หวังพึ่งหมอและโรงพยาบาล แต่บางกรณีพบว่า หมอบอกผู้ป่วย
และญาติผู้ป่วยว่าจะลองเปลี่ยนไปโรงพยาบาลรัฐไหม มีเครื่องมือรองรับ
และทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญหาทางรักษาได้

เสี้ยววินาทีความเป็นความตาย คุณหมอบางท่านอาจบอกญาติไม่หมด หรือ
ไม่พร้อมคุยกับญาติ หรือ ไม่กล้าบอกว่าอาการแบบนี้บ่งชี้ใกล้หมดลมแล้ว
ทำให้ญาติสับสนว่า ขณะที่เราเห็นอาการผู้ป่วย แท้จริงแล้วผู้ป่วยมีโอกาส
รักษาหายไหม และจะรอดไหม

เมื่อเราเผชิญกับวิกฤติขณะนั้น สมองเราคิดวนเวียนไปด้วยคำถามเริ่มรู้สึกกังวล เศร้าใจว่าเราเป็นเพียงผู้เผ้ามองเท่านั้น ไม่สามารถช่วยอะไรผู้ป่วยซึ่งเป็นคนในครอบครัวได้เลย และตามมาด้วยความรู้สึกกลัวจะสูญเสียคนที่เรารักตลอดไป

หากสังคมไทยเน้นเรื่องจิตใจเหมือนแต่ก่อน คุณหมอรับรู้ความทุกข์ใจของผู้ป่วย อธิบายญาติผู้ป่วยเป็นระยะ ๆ ว่าอยู่ในขั้นตอนการรักษาใด เพื่อเฝ้าระวังอาการไม่พึงประสงค์ หากแม้รักษาไม่ได้ ญาติจะได้รับรู้ และเตรียมใจค่ะ

จินนี่ขอขอบคุณบทความเป็นประโยชน์ซึ่งคุณหมอสกลสละเวลาเขียนให้อ่านกัน
จึงขอแลกเปลี่ยนมุมมองของคนตัวน้อยในสังคมบ้างนะคะ

ด้วยความนับถือ
จินนี่
11 ส.ค. 53